FilmIndia Blog

Achter de magie van Bollywood

Bollyworld_header

Tekst: Roxane Schreiber

Denk je aan Bollywood, dan denk je aan schitterende decors, aanstekelijke zang en dans, en grootse, meeslepende verhalen die een ontsnapping bieden aan de sleur van alledag. Met de korte film Bollyworld – deels  live-action, deels animatie – werpt regisseuse Monira Kamal een ander licht op deze cinema. Het is een vrije bewerking van het verhaal van Krishna, god van de koeherders, en het dorpsmeisje Radha. Krishna verleidde Radha met zijn magische fluit, waarop zij Krishna’s geliefde werd. Samen staan ze symbool voor het verlangen naar vereniging met het goddelijke.

Bollyworld opent met Radha die in een studio de traditionele Kathak-dans uitvoert. De Kathak-dans verwijst naar de traditie van verhalenvertellers, van reizende barden die verhalen vertelden door middel van deze dans. Langzaamaan transformeert de ruimte rondom Radha in een geanimeerd, fantastisch landschap. Door haar dansbewegingen verschijnen er bomen, prachtige gebouwen, een kabbelend beekje. Tot haar verbazing verandert ze zelf in een geanimeerd karakter, een Indiase schoonheid behangen met sieraden. Lieflijke muziek weerklinkt, en de knappe, machtige god Krishna verschijnt. Hij is in haar geïnteresseerd, maar ze ontvlucht hem plagerig. Krishna gebruikt vervolgens zijn magische fluit om de omgeving te manipuleren, zodat Radha niet kan ontsnappen. De kijker ziet nu dat het landschap is opgebouwd uit decorstukken, gehanteerd door schaars geklede, oude mannen die de god op zijn wenken bedienen. Het begint Radha nu te dagen dat ze in een decor staat; niets in deze mooie wereld is echt. Verontwaardigd komt ze in opstand.

De boodschap van Bollyworld is duidelijk: geloof niet wat je ziet. Bollywood representeert zeker niet de werkelijkheid, maar construeert een gladde wereld vol glamour, waarin aspecten als armoede en uitbuiting buiten beeld blijven, hier vertegenwoordigd door de harde werkers die de decors bouwen en bedienen.

Aan het eind van de film leggen Radha en Krishna het bij. Door samen te dansen belanden ze weer in de studio en gaan ze naar buiten, waar siervuurwerk de nacht verlicht. Eind goed al goed. Dan duiken de geanimeerde arbeiders weer op. Zij pakken de ‘echte’ wereld in. De studio wordt vakkundig ingeklapt, animatie neemt het beeld weer over. In het spel met live-action en animatie laat Bollyworld zien dat uiteindelijk iedere film een constructie is. Bollyworld doet daarmee denken aan films als Being John Malkovich (1999), de absurdistische film waarin acteur John Malkovich zichzelf speelt en anderen zijn lichaam kunnen overnemen, of Adaptation (2002), waarin schrijver Charlie Kaufman een scenario schrijft en zelf in het verhaal belandt. Deze films spelen, net als Bollyworld, met de vraag wat filmwerkelijkheid is, en vormen zo een reflectie op het medium en op de wereld waarin we leven.

 

Related

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *