film reviews

Labour of Love

labour_of_love_still_magazine
Geen woorden nodig in Labour of Love

 

De beste film van het jaar, nu te zien in Den Haag.
Kaj Van Zoelen, 9 oktober 2015, Salon Indien

De beste film van 2015, of in ieder geval één van de besten, was tot nu toe alleen op het IFFR te zien in januari. Velen misten daar de kans om Labour of Love (2014) te zien, maar nu is er een herkansing: op het Indian Film Festival The Hague in Den Haag draait de film vanaf morgen drie keer: op zaterdag, maandag en woensdag. Mis deze kans niet, want deze bijzondere film verdient het in de bioscoop gezien te worden.

Labour of Love is het debuut van Aditya Vikram Sengupta, die een grote toekomst zou kunnen hebben als regisseur, mits hij zijn weg kan vinden in de Indiase filmindustrie. Na de première op het filmfestival van Venetië won hij daar al de prijs voor de beste debuutfilm, een prijs die hij dit jaar in India ook kreeg bij de National Film Awards, naast een prijs voor audiography, een term in India voor al het filmgeluid, exclusief de muziek. Een verhaal vertellen met beelden heeft hij in ieder geval al geheel onder de knie. Zijn Labour of Love is simpele, sfeervolle slow cinema, waarin de enige gesproken woorden radioberichten zijn.

Want zoals Peter Cornelissen in zijn verslag van het IFFR eerder dit jaar aangaf, “Sengupta heeft de hele film geen enkele dialoog nodig.” Op deze manier brengt hij de ervaring van het huwelijk van zijn twee hoofdpersonages over, een jong hardwerkend koppel in Kolkata die hij één dag en nacht lang volgt. ‘s Ochtends vroeg gaat de vrouw (niet bij naam genoemd in de film) op weg naar haar werk, terwijl haar man (ook zonder naam) nog slaapt. Terwijl zij werkt in een warenhuis, slaapt hij en doet wat huishoudelijk werk, zoals de was buiten hangen. Aan het eind van de dag gaat hij naar zijn werk in een krantendrukkerij, waarna zij thuiskomt, de was weer binnenhaalt en eten klaarmaakt, zowel voor haarzelf als voor hem tijdens het werk de volgende avond. Daarna gaat ze naar bed.

Er is één moment op de dag waarop ze elkaar zien, als hij thuiskomt van werk ‘s ochtends en zij zich alweer heeft opgemaakt voor de nieuwe dag. Ze zitten even samen op bed, omhelzen elkaar en dromen samen van een ander bestaan (in een zwart-wit dagdroom, een stijlbreuk als contrast met de dagelijkse kleuren van India) waarin ze vrij zijn om meer tijd met elkaar door te brengen. Er is geen tijd om echt met elkaar te praten, maar ze hebben dan ook geen woorden nodig om hun gevoelens duidelijk te maken. Beiden drukken hun liefde uit in de kleine dingen die ze voor elkaar doen in afwezigheid van de ander, dat is hoe ze met elkaar communiceren.

Sengupta brengt deze kleine details prachtig in beeld. Door dit detaillistisch filmen van dagelijkse rituelen laat hij zeer knap zien hoe beiden toch naar dat ene moment toeleven tijdens de lange dag en lange nacht, en tegelijk hun liefde in die rituelen stoppen. Hij maakt de passage van tijd voelbaar, ook met het geweldige geluidsdesign. We horen alleen de geluiden van de straat, van de machines op het werk of de natuurlijke geluiden van koken en andere huishoudelijke activiteiten, en af en toe op de achtergrond een liedje op de radio. Net als zijn protagonisten heeft hij geen woorden nodig om hun en zijn Labour of Love over te brengen aan ons kijkers.

Kijk voor meer informatie en kaartjes op de website van het festival.

Related

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *